Propagatorzy jedwabnictwa w Polsce

ALEKSANDROWICZ Jerzy (1819-94) botanik i ogrodnik; prof. Akademii Medyko-Chirurgicznej, Szkoły Gł. i uniw. w Warszawie; pionier jedwabnictwa; 1879 zał. pierwszą w Polsce szkołę ogrodniczą, 1864 odtworzył ogród botaniczny w Warszawie; współzał. i red. czasopisma "Wszechświat", współautor Wielkiej Powszechnej Encyklopedii Ilustrowanej.

Jedwabnictwo

dział gospodarki rolnej obejmujący hodowlę jedwabników, obróbkę wstępną oprzędów jedwabnika oraz uprawę morwy; znany w Indiach i Chinach już ok. VI tysiąclecia p.n.e., w Europie od VI w., w Polsce w XVII w.; światowa produkcja jedwabiu surowego w 1996 wynosiła 113 tys. t, z czego 80 tys. produkowały Chiny, 16 tys. Indie, 5 tys. Korea Płd., 3 tys. Japonia, po 2 tys. Brazylia i Tajlandia.

Jedwab sztuczny

włókno sztuczne ciągłe otrzymywane w wyniku chem. modyfikacji celulozy, imitujące jedwab naturalny; j.sz. wiskozowy produkowany jest z celulozy (wiskozy), j.sz. octowy z octanu celulozy; stosowany do produkcji tkanin bieliźnianych, odzieżowych, technicznych, izolacji przewodów elektrycznych.

Bureta

BURETA przędza zgrzebna z jedwabiu naturalnego odpadkowego (wyczeski), także tkanina z tej przędzy o oryginalnej, szorstkiej fakturze powierzchni; używana gł. na suknie. ( interia )

Trochę później w Europie ...

LIOŃSKIE JEDWABIE tkaniny jedwabne o wysokim poziomie artyst. i techn. produkowane w Lyonie od 2. poł. XV w.; rozkwit manufaktur liońskich nastąpił za Ludwika XIV; wzory projektowali wybitni artyści (m.in. S. Vouet, J. Berain, D. Marot), stosowano dużą skalę barw, najczęściej występowały wzory złożone z kwiatów ujętych w pionowe pasy, a także ornamenty naśladujące koronki, wzory o motywach animalistycznych, chińskich; po okresie upadku w czasie rewolucji jedwabnictwo liońskie odzyskało znaczenie w pocz. XIX w.; tkaniny projektowali m.in. J.L. David, Ch. Percier; dzięki udoskonaleniom wprowadzonym przez J.M. Jacquarda (1805) możliwe było rozpoczęcie masowej produkcji fabrycznej, która trwa do dziś. L.j. były i są nadal używane jako tkaniny ubraniowe, dekoracyjne, obiciowe. ( interia ) DOLMAN (węgr.) węgierski strój narodowy z XV-XVII w.; adamaszkowa kurtka o kroju wojskowym obszyta barankiem, szamerowana, spinana na guz z pętlicą, noszona na lewym ramieniu. ( interia ) LUDWIKA XV STYL sztuka rokokowa rozwijająca się za panowania Ludwika XV, rozkwit 1723-50; cechowało ją dążenie do kameralności wnętrz mieszkalnych i większego komfortu, zmysłowość i sentymentalna nastrojowość. Częstą formą arch. był niewielki pałacyk i pawilon ogrodowy; gł. uwagę skupiano na wnętrzach (mniejszych, b. intymnych - saloniki, buduary, pokoje muzyczne), których dekorację stanowiły jasne boazerie, asymetryczne panneaux ujęte w fantazyjne ramy, wypełnione malowidłami lub obite tkaniną jedwabną, sztukaterie i lustra; w ornamentach występowały motywy kwiatów, muszli, roślinne wici. W malarstwie dominowały sceny z życia wytwornego towarzystwa (f?te galante), tworzyli: F. Boucher, J.B. Oudry, J.H. Fragonard, N. Lancret i A. Watteau. Wysoki poziom osiągnęło meblarstwo; meble były niewielkie, wygodne, o płynnych formach, z drewna egzotycznego (mahoń, palisander), liczne były meble wyścielane (sofy, otomany, odmiany kanap); do typowych mebli należały stoły do pisania, biurka, komody; ozdabiano je intarsją, cyzelowanymi brązami, laką i plakietkami porcelanowymi; stosowano marmurowe blaty; we wnętrzach pojawiły się: toaletki, zegary, konsole, gerydony, serwantki i szyfoniery; wybitnymi ebenistami byli: Ch. Cressent i J.F. Oeben. Kwitła produkcja tapiserii, kobierców, tkanin jedwabnych, fajansu i porcelany ; wyróżniały się wyroby złotnicze, udoskonalono technikę laki (w warsztacie braci Martin, tzw. vernis Martin).
GRENADY EMIRAT niezależne księstwo muzułmańskie, utworzone 103 przez berberyjski ród Zirydów po upadku kalifatu kordobańskiego; od 1090 podlegał dynastii Almorawidów, od 1149 - Almohadów, od 1232 - rządzony przez miejscową dyn. Nasrydów, za której panowania e.G. stał się ważnym ośr. gosp. (eksport zboża, owoców, jedwabiu); wielokrotnie uzależniany od królestwa Kastylii i Aragonii; zdobycie 1492 Grenady przez Hiszpanów przyniosło kres panowania Maurów w Hiszpanii.
 LUKKA , Lucca Lukka, stare miasto miasto w środk. Włoszech, u podnóża masywu Monte Serra, region Toskanii; 90 tys. mieszk. (2001); rozwinięty przem. włókienniczy, nadto chemiczny, maszynowy, materiałów bud., papierniczy, tytoniowy, spożywczy; ważny węzeł kolejowy i drogowy; ośr. turystyczny, uzdrowisko z gorącymi źródłami siarkowymi; w staroż. kolonia rzymska; 56 p.n.e. miejsce odnowienia I triumwiratu pomiędzy Pompejuszem, Krassusem i Cezarem; VI-VIII w. n.e. jedna ze stolic Longobardów; następnie w rękach Toskanii; od 1119 wolne miasto; XIII-XV w. ważny ośrodek wyrobu sukna i jedwabiu oraz handlu; 1799 zajęta przez Francuzów; 1805-14 stolica nowo utworzonego księstwa L.; 1847 włączona do Toskanii; 1860 do zjednoczonych Włoch; zachowane ruiny rzymskiego amfiteatru z II w., katedra S. Martino z VI w., liczne kościoły z XII/XIV w., renesansowe pałace; muzeum.
SFORZA bogata rodzina chłopska z okolic Rawenny o nazwisku Attendolo, potem jako nazwisko rodowe przyjęli przydomek Sforza ("siła"), którego używał siłacz i kondotier Muzio Attendolo (1369-1424); jego syn (z nieprawego łoża) Francesco S., również kondotier, został 1450 księciem Mediolanu poprzez małżeństwo z córką księcia Filippo Maria Viscontiego; następcą był jego najstarszy syn Galeazzo Mario S. (1444-76); uważany za despotę, rozpustnika i dziwaka był jednak zręcznym władcą, rozwijał rolnictwo, budował kanały irygacyjne i żeglowne, wprowadził uprawę ryżu, wspomagał handel oraz rzemiosło (zwł. tkactwo jedwabiu i wełny), był patronem ( interia )

Lampas

LAMPAS jedwabna lub półjedwabna tkanina obiciowa, odmiana adamaszku, o wzorze lekko wypukłym; wyrabiana we Włoszech w XVI-XVII w., w XVII w. także w Polsce (Gdańsk, Brody, Warszawa); stosowana gł. na obicia ścian.

Jedwab w Japonii - kimono

Uwielbiam jedwab... Jedwab jest naturalnym włóknem białkowym, którego w pewnych tylko postaciach może być używany do tkania materiału. Najlepiej znanym jedwabiem jest rodzaj otrzymywany z kokonów jedwabnika morwowego lub dębowego. Charakterystyczne lśnienie tkaniny ma swoje źródło w trójkątnej strukturze włókien, która powoduje załamywanie  się światła pod różnymi kątami. Jedwab jest również najwytrzymalszym naturalnym włóknem znanym człowiekowi. "Dziki jedwab" jest produkowany przez larwy jedwabnika morwowego. Przymiotnik "dziki" oznacza, że larwy te nie mogą być "udomowione" tzn. hodowane w sztucznych warunkach. Wiele rodzajów "dzikiego jedwabiu" znane było w Chinach, Wietnamie, Indiach, i Europie wiele lat przed naszą erą. Poza różnicą w kolorze i faktu...

Kwiaty z jedwabiu.

Jeśli nie mieliście tej przyjemności wystarczy wpisać 'geisha', 'geiko' lub 'maiko' w Google (cudowny wynalazek, nieprawdaż?) Te eleganckie kobiety w kosztownych kimonach noszą we włosach sporych rozmiarów szpile-kwiaty. To jest właśnie Edo Tsumami Kanzashi, sztuka układania takich bukietów z pojedynczych kwadratowych kawałeczków jedwabiu 'habotai'. Gejsze nie są oczywiście jedynymi, które je noszą; zwyczajne kobiety zakładają je na uroczystości w rodzaju ślubu, Nowego Roku czy ważnych uroczystości rodzinnych , a dziewczynki noszą na podczas ceremonii 'Shichi go san' czyli świętowania osiągnięcia przez dziecko wieku 3, 5 oraz 7 lat. Tradycja ta ma zapewne około 200 lat. Zaczęła się, gdy kobiety porzuciły styl w którym włosy noszono proste, bardzo długie i rozpuszczone. Największy rozkwit kanzashi osiągnięły w epoce Edo, czyli około 200 lat temu, gdy kobiety zaczęły upinać włosy w skomplikowane koafiury ktore widzimy często dziś na zdjęciach.

jedwab w japoni - kimono

Czym jest jedwab?

OPRZĘD osłona wytwarzana przez larwy niektórych owadów (m.in. motyli i błonkówek); snuty z wydzieliny gruczołów gębowych, krzepnącej na powietrzu w jedwabną nić; stanowi osłonę poczwarek, larw i postaci dorosłych (np. domki koszówek) przed szkodliwymi wpływami środowiska zewn. (np. przed zimnem lub wyschnięciem); o. poczwarki jedwabnika morwowego (kokon) używany jest do wytwarzania naturalnych tkanin jedwabnych (dł. nici z jednego o. jedwabnika dochodzi do 1500 m). ( interia ) FIBROINA białko z grupy skleroprotein, gł. składnik budulcowy włókien naturalnego jedwabiu oraz pajęczyn; łańcuchy f. tworzą w przeważającej części aminokwasy: glicyna, alanina, seryna, tyrozyna.

Opis satyny jedwabnej

home

Opis satyny jedwabnej Jedwabna satyna to gęsta, błyszcząca, lekka tkanina, o płaskiej powierzchni wykonana w splocie atłasowym Jedwabna satyna jest tkaniną najprzyjemniejszą w dotyku , najbardziej gładką i trwałą , układającą się Satyna 19.0 m/m * jest prawie nie prześwitująca , troszkę lejąca się .
	. . Jedwabna satyna jest tkaniną luksusową  Po jednej stronie szlachetnie matowa ,  stąd określenie : powierzchnia satynowa    Po drugiej lśniąca , sprawiająca wrażenie niemal świecenia kolorów
	Zobacz jak miękko opływa ciało satyna z naturalnego jedwabiu  wyobraź sobie jej równie miękki dotyk .     Być może nigdy jeszcze nie doświadczyłaś    czegoś równie przyjemnego .
. . .. Satyny jedwabne charakteryzują się przepięknym , subtelnym połyskiem, są gładkie, nieco śliskie , wiotkie ,  miękkie , lekkie i bardzo przyjemne w dotyku , w przeciwieństwie do sztucznych - sztywniejszych , zbyt śliskich - po prostu sztucznych . . . Dlatego jedwabna satyna jest chyba najbardziej ekskluzywnym i drogocennym surowcem w produkcji odzieży. Jedwab charakteryzuje się dobrymi właściwościami izolacyjnymi , zapewnia ciepło , pomimo chłodnego chwytu .  Jest sprężysty i wytrzymały ( oczywiście jedwab dobrej jakości ) . . . . *m/m = momme ( jednostka określająca ciężar tkaniny jedwabnej) Waga jedwabiu w zakresie 16-19 oznacza jedwab wysokiej jakości ..
	. . . . . . . Satyny takie nadają się na różnorodne wyroby tekstylne , nawet na pościel . . . . . . / . . . .
Przykłady tekstyliów z satyny jedwabnej przedstawiamy  poniżej .   . . . . . Satyna jedwabna jest materiałem uniwersalnym . Można z niej wytworzyć niemal każdy wyrób tekstylny . Satyna o tej grubosci polecana jest na bluzki, sukienki i suknie , szale, koszulki nocne , pościel i wiele innych . . .